Ο Μάκης Πανώριος για την συλλογή διηγημάτων "Ομελέτα με μανιταρια" (εφ. Η Καθημερινή, 26-08-2008)

  

Ο Μά­κης Πα­νώ­ριος γιά την συλ­λο­γή δι­ηγη­μά­των Ο­με­λέ­τα με μα­νι­τά­ρια (Νε­φέ­λη), 2007 στην εφ. Κα­θη­μερι­νή(2008-08-26).
  
 
Σύγ­χρο­νος ρε­α­λι­σμός με μύ­θο και φαν­τα­σί­α
 
Ο ε­σω­τε­ρι­κός ε­αυ­τός, που μοιά­ζει να ευ­θύ­νε­ται για τη συμ­πε­ρι­φο­ρά της ε­ξω­τε­ρι­κής περ­σό­νας του, σύμ­φω­να με την ψυ­χα­νά­λυ­ση, α­πα­σχό­λη­σε πάν­τα τη σύγ­χρο­νη λο­γο­τε­χνι­κή γρα­φή. Ό­ταν μά­λι­στα η εν λό­γω προ­βλη­μα­τι­κή προ­έρ­χε­ται α­πό τη γρα­φί­δα μιας δο­κι­μα­σμέ­νης ζω­γρά­φου, ό­πως εί­ναι η Η­ρώ Νι­κο­πού­λου, τό­τε η κα­τά­θε­ση αυ­τή α­πο­κτά ε­πι­πρό­σθε­το εν­δι­α­φέ­ρον. Και εί­ναι φυ­σι­κό δι­ό­τι ο ει­κα­στι­κός καλ­λι­τέ­χνης ε­πι­χει­ρεί να «σχε­διά­σει» τα αλ­λό­κο­τα όν­τα που ε­νυ­πάρ­χουν στο ε­σω­τε­ρι­κό αν­θρώ­πι­νο το­πί­ο, μό­να υ­πεύ­θυ­να των κι­νή­σε­ων, των πρά­ξε­ων και των «ο­μι­λι­ών» του προ­σώ­που που τα εμ­πε­ρι­έ­χει. Στον α­νά χεί­ρας τό­μο της συγ­γρα­φέ­ως συ­στε­γά­ζον­ται δε­κα­ο­κτώ δι­η­γή­μα­τα που φι­λο­δο­ξούν να πα­ρου­σιά­σουν, άλ­λο­τε συγ­κε­κρι­μέ­να, άλ­λο­τε υ­παι­νι­κτι­κά, ι­σά­ριθ­μες γυ ναι­κεί­ες, αμ­φί­βο­λες έ­ως και αι­νιγ­μα­τι­κές «ψυ­χο-προ­σω­πο­γρα­φί­ες» α­πό την παι­δι­κή τους η­λι­κί­α μέ­χρι την ω­ρι­μό­τη­τά τους. Ο άν­δρας παί­­­ζει βέ­βαι­α ση­μαν­τι­κό ρό­λο, εί­τε ως πα­τέ­ρας, εί­τε ωςσύ­ζυ­γος, εί­τε ως ε­ρα­στής, εί­τε ως φί­λος, αλ­λά μάλ­λον ως δευ­τε­ρα­­γω­­νι­στής, χω­ρίς ω­στό­σο να υ­πο­βαθ­μί­ζε­ται η συμ­με­το­χή του στη δι­α­μόρ­φω­ση της γυ­ναι­κεί­ας προ­σω­πι­κό­τη­τας. Οι δι­ά­φο­ρες ι­στο­ρί­ες που «ει­κο­νο­γρα­φούν» την τοι­χο­γρα­φί­α της συγ­γρα­φέ­ως αν­τλούν τη θε­μα­το­λο­γί­α τους α­πό τη σύγ­χρο­νη ρε­α­λι­στι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, αλ­λά και α­πό τον μύ­θο και την ι­στο­ρί­α, α­κό­μη και α­πό το πα­ρα­μύ­θι. Υ­πό την ευ­ρεί­α έν­νοι­α η Η. Ν. γρά­φει μια ρευ­στή μυ­θι­στο­ρί­α, α­φε­τη­ρί­α της ο­ποί­ας εί­ναι το κο­ρι­τσά­κι του ε­ναρ­κτή­ριου δι­η­γή­μα­τος που «κλέ­βει» με την προ­τρο­πή της Μη­τέ­ρας, γε­γο­νός που υ­πο­γεί­ως θα ση­μα­δέ­ψει την υ­πό­λοι­πη ζω­ή της στις δι­ά­φο­ρες στά­σεις της αρ­γό­τε­ρα στο πα­ρόν, στο μέλ­λον ή και στο πα­ρελ­θόν, με το α­νά­λο­γο προ­σω­πεί­ο-με­ταμ­φί­ε­ση πάν­τα. Έ­τσι, θα εμ­φα­νι­στεί ως αν­τι­κεί­με­νο «κού­κλα», η ο­ποί­α πέ­ρα α­πό τη με­τα­χεί­ρι­σή της ως τέ­τοι­α θα υ­πο­στεί «πα­ρε­νό­χλη­ση» και θα αν­τι­με­τω­πι­στεί ως ρομ­πότ, με μο­να­δι­κή της νί­κη την ε­πι­βί­ω­σή της ως έρ­γο τέ­χνης. Τρί­α εκ των δι­η­γη­μά­των που ο­λο­κλη­ρώ­νουν την πο­ρεί­α της σε μί­α κα­τά βά­ση αν­δρο­κρα­τού­με­νη κοι­νω­νί­α, ως σύγ­χρο­νο «κο­ρι­τσά­κι με τα σπίρ­τα» που «αυ­το­α­να­φλέ­γε­ται» στον σύγ­χρο­νο α­μο­ρα­λι­στι­κό κό­σμο, το έ­να, ε­νώ τα άλ­λα δύ­ο, που ε­πι­χει­ρούν να με­τα­γρά­ψουν η­ρω­ί­δες αρ­χαί­ας τρα­γω­δί­ας με σύγ­χρο­να υ­λι­κά, μια Μή­δεια που δεν έ­χει κα­τορ­θώ­σει να δι­ερ­μη­νεύ­σει πει­στι­κά τον ε­αυ­τό της ως μη­τρο­κτό­νος προ­κει­μέ­νου να «εκ­δι­κη­θεί» (ε­κεί­νον ή τη μοί­ρα της;) και μια Ι­φι­γέ­νεια που αρ­νεί­ται την κλα­σι­κή «πα­τρι­ω­τι­κή» θυ­σί­α, θα­να­τώ­νον­τας τον Πα­τέ­ρα - σύμ­βο­λο, δεν εν­τάσ­σον­ται στις ε­πι­τυ­χη­μέ­νες στιγ­μές της συγ­γρα­φέ­ως, ε­ξαι­τί­ας των ο­λο­φά­νε­ρων κα­τα­σκευ­α­στι­κών της προ­θέ­σε­ων. Ο­πωσ­δή­πο­τε, ό­μως, η γρα­φή της Η. Ν. εί­ναι ε­ξαι­ρε­τι­κά εν­δι­α­φέ­ρου­σα, κυ­ρί­ως ε­πει­δή δεν εν­δί­δει στο κραυ­γα­λέ­ο με­λό­δρα­μα που κα­ρα­δο­κεί προ των πυ­λών. Αν­τι­θέ­τως μά­λι­στα, α­κό­μη και στις «δύ­σκο­λες» στιγ­μές της εί­ναι έκ­δη­λος έ­νας ου­σι­ώ­δης προ­βλη­μα­τι­σμός, που κα­τα­τί­θε­ται με λο­γο­τε­χνι­κά ε­πε­ξερ­γα­σμέ­νη γρα­φή.

 

Τελευταία Ανανέωση:
Παρ, 08/05/2016 - 11:10