O Γιώργος Βέης για την συλλογή διηγημάτων "Ομελέτα με μανιτάρια" (εφ.Αυγή, 11-10-2007)

  

Ο Γιώργος Βέης για την συλλογή διηγημάτων Ομελέτα με μανιτάρια (Νεφέλη, 2007) για την εφ.Αυγή, Αναγνώσεις, 2007-10-11
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 

 

Γυ­ναι­κών σύν­δρο­μα

 

Του Γιώρ­γου Βέη

 «Εί­ναι α­πίστευ­το πό­σο γα­ντζω­μέ­νες εί­ναι στο πα­ρελ­θόν οι γυ­ναί­κες. Πο­τέ μου δεν έ­παψα να τις θαυ­μά­ζω γι' αυ­τό»

Γιού­κιο Μι­σί­μα, «Κα­ντάν», θέ­α­τρο Νο

 
Η­ΡΩ ΝΙ­ΚΟ­ΠΟΥ­ΛΟΥ,

«Ο­με­λέ­τα με μα­νι­τά­ρια», εκ­δό­σεις Νε­φέ­λη, σ. 131

Ι­διαί­τε­ρα ε­πι­με­λη­μέ­νη γρα­φή, η ο­ποί­α μαρ­τυ­ρεί τη χρό­νια τρι­βή της και στον χώ­ρο των α­παι­τη­τι­κών ποι­η­τι­κών δο­κι­μών, λε­πτο­με­ρείς α­να­πτύ­ξεις των χα­ρα­κτη­ριο­λο­γι­κών γνω­ρι­σμά­των των κυ­ρί­ων και δευ­τε­ρευό­ντων προ­σώ­πων, αλ­λε­πάλ­λη­λες θε­μα­τι­κές α­νατρο­πές, οι ο­ποί­ες λει­τουρ­γούν θε­τι­κά, και α­φαλ­κί­δευ­τη συ­νέ­πεια στην α­νάδει­ξη των κυ­ριό­τε­ρων ό­ψε­ων ε­νός ε­φιάλ­τη, ο ο­ποί­ος θέ­λει να δέ­σει α­νυ­πο­ψί­αστα κο­ρί­τσια, νέ­ες γυ­ναί­κες, λί­γο πο­λύ ώ­ρι­μες α­στές και με­σό­κο­πες κυ­ρί­ες, στο άρ­μα μιας ορ­μη­τι­κής Πτώ­σης, λί­γο προ­τού κα­τα­στεί α­νέκ­κλη­τη, συ­να­πο­τελούν τα σπου­δαιό­τε­ρα γνω­ρί­σμα­τα και των δε­κα­ο­κτώ δι­η­γη­μά­των της συλ­λογής. Κα­τα­τάσ­σο­νται σε πέ­ντε ε­νό­τη­τες. Ο­ρι­σμέ­να μά­λι­στα απ' αυ­τά θα μπο­ρούσαν να πα­ρα­βλη­θούν με οιο­νεί ε­πι­γράμ­μα­τα, με πε­ζό­μορ­φες ε­λε­γεί­ες για πα­ντε­λώς α­νυ­πε­ρά­σπι­στα θύ­μα­τα α­προ­κά­λυ­πτων βια­σμών, τό­σο σω­μα­τι­κών (βλ. εν­δει­κτι­κά σ. 37 επ. και 60) ό­σο και ψυ­χι­κών (βλ. σ. 127 επ.), που συμ­βαί­νουν συ­χνά πυ­κνά τόσο στο κύ­ριο μέ­ρος, ό­σο και στο πε­ρι­θώ­ριο της αν­θρώ­πι­νης, ση­μα­ντι­κής ή α­σήμα­ντης κα­τά πε­ρί­πτω­ση, πε­ρι­πέ­τειας.
Το σώ­μα, αυ­τή η πα­νη­γυ­ρι­κή α­ντι­κειμε­νι­κο­ποί­η­ση της βού­λη­σης, ό­πως μαρ­τύ­ρη­σε ο Αρ­θού­ρος Σο­πεν­χά­ουερ ή­δη α­πό το 1818, ε­πι­νο­εί βέ­βαια ποι­κί­λους τρό­πους α­πε­μπλο­κής του α­πό το κα­θε­στώς της ο­ρια­κής αυ­τής α­νε­λευ­θε­ρί­ας, την ο­ποί­α άλ­λοι πρό­λα­βαν με πε­ρισ­σή σπου­δή να τού τά­ξουν. Κά­ποιες φο­ρές οι προ­σπά­θειες των α­με­τα­νό­η­των ε­ρα­στών και των ε­πί­μο­νων ε­ρω­μέ­νων δι­καιώ­νο­νται στην πρά­ξη: η ορ­γα­σμι­κή τά­ξη ευ­τυ­χώς α­πο­κα­θί­στα­ται, οι νε­κροί συ­νυ­πάρ­χουν ι­σό­τι­μα με τους ζω­ντα­νούς, οι ποι­κίλες πα­ρα­μυ­θί­ες α­πο­δει­κνύ­ο­νται ι­σχυ­ρά α­ντί­δο­τα μιας ε­πο­πτι­κής, εγ­γε­νούς θλί­ψης, το πα­ρόν δια­στέλ­λε­ται αρ­γά, πά­ντως ευερ­γε­τι­κά. Τα πο­λύ­πα­θα υ­ποκεί­με­να συμ­φι­λιώ­νο­νται εν τέ­λει με την πε­ριρ­ρέ­ου­σα ε­πι­θε­τι­κή α­τμό­σφαιρα, χω­ρίς την ί­δια στιγ­μή να α­πε­μπο­λή­σουν τα θε­με­λιω­δέ­στε­ρα των δι­καιω­μάτων τους. Κο­ντο­λο­γίς, αρ­κε­τά ι­δε­ο­λο­γή­μα­τα μιας ψευ­δε­πί­γρα­φης πα­ρά­δο­σης δια­γρά­φο­νται συ­νο­πτι­κά. 
 
Α­ντι­θέ­τως, οι λι­γό­τε­ρο τυ­χε­ροί, οι α­νε­παρ­κώς προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι συμ­μέ­το­χοι-συ­μπαί­χτες αυ­τής της ι­λα­ρο­τρα­γω­δί­ας θα ο­δη­γηθούν προ­ο­δευ­τι­κά στον ε­ξαν­δρα­πο­δι­σμό τους. Η αί­σθη­ση ό­τι πρό­κει­ται για μα­ριο­νέ­τες των ορ­μεμ­φύ­των και των συμ­φρα­ζο­μέ­νων τους εί­ναι διά­χυ­τη στις πε­ρισ­σό­τε­ρες σε­λί­δες του βι­βλί­ου. Γι' αυ­τούς δεν υ­πάρ­χει ί­α­ση. Στην κα­τηγο­ρί­α αυ­τή ε­ντο­πί­ζο­νται τα θή­λε­α που κα­τα­τρύ­χο­νται α­πό έ­να εί­δος «φε­τίχ του πό­νου». Η πε­ρί­πτω­ση της Α­ρε­τής Θε­ο­φί­λου (βλ. σελ. 118) ε­πι­βε­βαιώ­νει την υ­περο­χή του σα­δι­σμού α­πέ­να­ντι στις διά­φο­ρες πο­λι­τι­σμι­κές δο­μές που α­πο­βλέπουν στην έ­γκαι­ρη κα­τα­στο­λή του. Τα ευά­λω­τα μέ­λη της κοι­νω­νι­κής κυ­ψέ­λης συ­νι­στούν τα κλι­νι­κά α­ντι­κεί­με­να της συγ­γρα­φι­κής με­λέ­της. Η γρα­φή α­πο­δελτιώ­νει άλ­λη μια φο­ρά τις αι­μα­τη­ρές πα­ρεκ­κλί­σεις, νη­φά­λια, ε­παγ­γελ­μα­τι­κά. 

 

Τελευταία Ανανέωση:
Τρί, 05/24/2011 - 11:45